‘พิษตกค้าง!’โควิดซา ‘ภัยเนือยนิ่ง!!’ ร้ายจริง’ร้ายน่ากลัว!’

            ผลพวงจากโควิด-19 ในช่วงเวลา 2 ปีที่ผ่านมาทำให้ผู้คนทุกช่วงวัยใช้ชีวิตเปลี่ยนไปจากเดิม พฤติกรรม “เนือยนิ่ง” ไม่ขยับร่างกายเป็นเวลานานย่อมส่งผลกระทบต่อสุขภาพ สะท้อนจากงานวิจัยของ อ.ดร.วริศ วงศ์พิพิธ อาจารย์สาขาสุขศึกษาและพลศึกษา ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ จุฬาฯ ซึ่งกล่าวว่า ตามหลักวิชาการแล้ว ภาวะเนือยนิ่งหมายถึงพฤติกรรมการนั่งเอนหลังหรือการนอนอยู่บนเตียงขณะที่ตื่นนอนอยู่ รวมถึงภาวะที่ต้นขาอยู่ขนานกับพื้นขณะที่ตื่นนอน ซื่งทำให้ร่างกายมีการใช้พลังงานที่ค่อนข้างต่ำกว่าปกติ งานวิจัยเชิงการทดลองพบว่าหากเป็นไปได้ ในการใช้ชีวิตประจำวัน คนเราไม่ควรนั่งนานต่อเนื่องเกินกว่า 30 – 60 นาที เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการเนือยนิ่งสะสม 

            ดร.วริศแนะนำว่า ระหว่างวัน หลังจากมีพฤติกรรมเนือยนิ่งต่อเนื่อง 30 นาที ควรมีการแทรกกิจกรรมทางกาย เช่น ยืน เขย่งขา ย่อตัวเมื่ออยู่ที่โต๊ะทำงาน โต๊ะเรียน หรือเดินเบาๆ เดินเร็วๆ เพื่อให้กล้ามเนื้อมัดใหญ่ๆ มีการบีบและคลายตัว โดยแทรกกิจกรรมทางกายเพียง 1.5 – 3 นาทีเท่านั้น ซึ่งจะช่วยลดความเสี่ยงการเป็นโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs) และลดอัตราการตายก่อนวัยอันควร นอกจากนี้พฤติกรรมเนือยนิ่งต่อเนื่องเป็นเวลานานจะทำให้เกิดสารไคนูเรนีนในร่างกายและสมอง เมื่อมีการสะสมในปริมาณสูงจะนำมาซึ่งภาวะเครียดและซึมเศร้า ส่งผลต่อสุขภาพจิตได้