รศ.ดร.ปิติ ศรีแสงนาม ศูนย์อาเซียนศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กล่าวถึงภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นในประเทศศรีลังกาว่าเกิดจากนโยบายประชานิยม ลด แลก แจก แถมมากเกินไป “วิกฤติซับไพรม์ หรือวิกฤติหนี้ด้อยคุณภาพ (Sub–Prime Crisis) ในสหรัฐอเมริกา” เมื่อปี 2009 ส่งผลให้เม็ดเงินจากสหรัฐฯและยุโรปไหลมาลงทุนในทวีปเอเชียใต้ ในขณะนั้นประเทศศรีลังกาถูกมองว่า เศรษฐกิจมีโอกาสเติบโตไปได้ไกล จากการที่ประเทศตั้งอยู่จุดกึ่งกลางระหว่างตะวันตกกับตะวันออก ทำให้ศรีลังกามีแนวเส้นทางการค้าขายทั้งยุโรปและเอเชีย ศรีลังกาเผชิญกับปัญหาการเมืองผูกขาด ต่อมาเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงของรัฐบาลที่บริหารประเทศ ส่งผลให้โครงการพื้นฐานทั้งหลายที่ควรได้ใช้ประโยชน์เพิ่มประสิทธิภาพการผลิตของประเทศให้ดีขึ้น ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ เงินส่วนใหญ่ถูกนำมาเก็งกําไรในตลาดหลักทรัพย์ อสังหาริมทรัพย์ ที่ดิน สิ่งปลูกสร้าง อาคาร เหตุปะทุก่อวิกฤติเศรษฐกิจในศรีลังกามาจากในปี 2019 ได้เกิดเหตุก่อการร้ายหลายจุดในกรุงโคลัมโบในช่วงประชาชนร่วมฉลองเทศกาลอีสเตอร์ ทำให้มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก เหตุการณ์นี้กระทบต่อภาพลักษณ์ ทำลายการท่องเที่ยวอันเป็นแหล่งรายได้หลักสำคัญพังยับเยินในปีนั้นรัฐบาลราชปักษาออกนโยบายประชานิยมสุดขั้วหาเสียง คนศรีลังกา 1 ใน 3 ของประเทศไม่ต้องเสียภาษีกระทบต่อรายรับรัฐจัดเก็บภาษีลดลง 35% ส่วนคนร่ำรวยเดิมเก็บภาษีอัตราก้าวหน้าตามรายได้ก็ถูกยกเลิกและลดอัตราภาษีมูลค่าเพิ่มลงเหลือ 8% ทางออกสุดท้ายคือการพิมพ์เงินเพิ่ม ผลตามมาคือพิมพ์เงินออกมาจนล้นระบบ เป็นที่มาภาวะเงินเฟ้อรุนแรง คาดว่าปลายปีนี้รัฐบาลศรีลังกาน่าจะมีภาระต้องจ่ายคืนหนี้สาธารณะ 4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ทำให้เกิดการล่มสลายของนโยบายการเงินและการคลัง การที่นักลงทุนถอนเงินออกจากประเทศทำให้เงินทุนสำรองเริ่มหายไปเรื่อยๆ ประกอบกับภาวะ โควิด-19 ระบาดหนัก จนกระทบต่อการท่องเที่ยว อีกทั้งผลผลิตการเกษตรก็ตกต่ำจนต้องนำเข้าอาหาร จึงทำให้ศรีลังกาไม่มีเงินทุนสำรอง คนไม่มีงาน ภาวะเงินเฟ้อสูง ขาดแคลนไฟฟ้าและอาหาร ส่งผลให้เศรษฐกิจล่มสลายอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
