ต้นจามจุรี

เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2505 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้เสด็จพระราชดำเนิน ณ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และพระราชทานต้นจามจุรีแก่มหาวิทยาลัยจำนวน 5 ต้น ซึ่งทรงนำมาจากพระราชวังไกลกังวล อำเภอหัวหิน

พระองค์ทรงปลูกต้นจามจุรีด้วยพระองค์เองบริเวณด้านหน้าหอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝั่งสนามฟุตบอล โดยปลูกทางด้านขวา 3 ต้น และด้านซ้าย 2 ต้น

ในโอกาสนี้ พระองค์ได้พระราชทานพระราชดำรัสถึงความผูกพันระหว่างชาวจุฬาฯ กับต้นจามจุรี ซึ่งมีมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งมหาวิทยาลัย พร้อมทรงเน้นว่าดอกสีชมพูของจามจุรีเป็นสัญลักษณ์สำคัญอย่างหนึ่งของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และทรงมีพระราชดำริว่าต้นจามจุรีที่นำมานั้นเจริญเติบโตสมควรแล้ว และสถานที่แห่งนี้เหมาะสมที่สุด นับแต่นั้นมา ต้นจามจุรีจึงเป็นศรีสง่าและศิริมงคลแก่ชาวจุฬาฯ มาจนถึงปัจจุบัน

เนื่องในมหามงคลวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสด็จเถลิงถวัลย์สิริราชสมบัติครบ 50 ปี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ดำเนินการตกแต่ง ลานจามจุรีพระราชทาน เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของโครงการเฉลิมพระเกียรติกาญจนาภิเษก

ต่อมา สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดลานจามจุรีพระราชทาน เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2539 เพื่อให้ลานจามจุรีพระราชทานแห่งนี้เป็นสิ่งเตือนใจให้ชาวจุฬาฯ สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ และเป็นอนุสรณ์สถานที่ร้อยรัดความสามัคคีของชาวจุฬาฯ ตลอดไป

ชาวจุฬาฯ ยึดถือ ต้นจามจุรี เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์สำคัญของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเรียกขานกันอย่างคุ้นเคยว่า “จามจุรีสีชมพู” หรือ “จามจุรีศรีจุฬาฯ” สัญลักษณ์ที่สะท้อนทั้งความผูกพัน ความภาคภูมิใจ และอัตลักษณ์ร่วมของประชาคมจุฬาฯ ที่สืบทอดต่อกันมาทุกยุคสมัย

ในงานประเพณีต้อนรับนิสิตใหม่ของมหาวิทยาลัย นิสิตรุ่นพี่จะนำใบหรือกิ่งจามจุรีขนาดเล็ก ผูกริบบิ้นสีชมพูคล้องคอให้นิสิตใหม่ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการต้อนรับและการก้าวเข้าสู่รั้วจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พิธีการนี้สะท้อนความหมายของการเริ่มต้นเส้นทางการศึกษาใน “อาณาจักรแห่งจามจุรีสีชมพู” อย่างสมบูรณ์